SHERLOCK HOLMES: GRA CIENI
polska premiera: 5.01.2012
reż. Guy Ritchie

moja ocena: 6/10

Z tym współczesnym Sherlockiem Holmesem to jest, że albo się go lubi, albo nienawidzi. Postać stworzona przez Guya Ritchie’ego i Roberta Downey Jr. ma niewiele wspólnego z eleganckim, powściągliwym detektywem z powieści Arthura Conan Doyle’a. Teraz Sherlock nabrał cech największych, popkulturowych umysłów – jest krzyżówką Dr. House’a i Jamesa Bonda, a jego przygody przyprawiają o najprawdziwszy zawrót głowy. Akcja w drugim filmie Ritchie’ego mknie z zawrotną prędkością, przy której bolid Formuły 1 wydaje się niewinnym fiatem 126p, także przeciwnik angielskiego detektywa tym razem jest bardzo godny – to wybitny naukowiec, pragnący wywołać wojnę na kontynencie europejskim i dorobić się na niej ogromnych pieniędzy. Scena pościgu w lesie oraz finałowa potyczka Holmesa i profesora Moriarty’ego to crème de la crème kina sensacyjno-przygodowego, ale muszę przyznać, że humor i poziom dowcipu poprzedniego filmu jakoś bardziej mnie uwiódł. Niemniej fantazja Guya Ritchie’ego w dalszym ciągu składa się w wyborną rozrywkę.

RZEŹ
polska premiera: 20.01.2012
reż. Roman Polański

moja ocena: 6/10

Sztukę Yasminy Rezy uwielbiam, bo rześko, bezpardonowo i konkretnie nokautuje ona klasę średnią, jej hipokryzję, wady i niedoskonałości – grupę nieczęsto bezkrytycznie przekonaną o własnej wyjątkowości, zachłyśniętą snobistycznymi modami i ślepo wierzącą w globalną poprawność polityczną. Z cechami charakterystycznymi tzw. człowieka cywilizowanego rozprawia się też Polański, który z Rezą napisał przecież scenariusz filmu. Sztuka „Bóg Mordu” pierwotnie jednak została pomyślana jako skromne (choć szalenie wyraziste) widowisko teatralne, napisane dla czterech aktorów, poruszających się na niewielkiej przestrzeni scenicznej. Te ograniczenia nie działają na korzyść „Rzezi” Polańskiego, a niemożność ich ominięcia sprowadza film do roli fajnej, tragikomicznej błahostki. Też aktorsko dzieje się tu różnie: Jodie Foster trochę nienaturalnie i zbyt komicznie histeryzuje, John C. Reilly znów przybiera pozę sympatycznego prostaczka, Kate Winslet za to jest elegancko powściągliwa, choć przekonująco wybucha tam, gdzie to koniecznie, Christopher Waltz w roli totalnego buca z przyklejonym do ręki telefonem komórkowym po raz kolejnym deklasuje wszystkich pozostałych. Wszystko fajnie, miło i z klasą, ale niewiele dało się zrobić z tak ekstremalnie nie filmowym tekstem.

MUSIMY POROZMAWIAĆ O KEVINIE
polska premiera: 13.01.2012
reż. Lynne Ramsay

moja ocena: 5.5/10

Ze zlepków motywów z takich filmów jak „Omen”, „Synalek”, a nawet „Dziecko Rosemary” Lynne Ramsay tworzy przesadnie fantazyjny i tym samym nieco irytujący w środkach wyrazu (wszechobecna czerwień, ostre cięcia montażowe, scenki jak z banalnego horroru albo z art-house’owego teledysku) dramat o rodzicielskich nieszczęściach. Matka tytułowanego Kevina nie kocha swojego dziecka, ale mimo to stara się obchodzić z synem w tradycyjny, społecznie akceptowalny sposób. Jednakże chłopak od niemowlęcych lat zdradza psychopatyczne skłonności, a niemoc i beznadzieja matki w starciu z jego okrucieństwem i wyrachowaniem doprowadzi do nieuchronnej tragedii, za którą, co „normalne” w takiej sytuacji, zawsze będzie winny rodzic. Tilda Swinton faktycznie jest znakomita, ale dziwią mnie te wszystkie staranne rozbiórki filmu na czynniki pierwsze, bo nie ma się tu specjalnie nad czym rozwodzić. Ramsay nic niezwykłego o współczesnym macierzyństwie nie mówi, ale nieźle udaje, że jej film w tym temacie ma coś ważnego do powiedzenia. Nie dajcie się nabrać.

PODWÓJNA GODZINA
La Doppia Ora (2009)
reż. Giuseppe Capotondi

moja ocena: 7/10

Tekstem o włoskim thrillerze psychologicznym „Podwójna Godzina” zapragnęłam zainaugurować cykl Lektura (Nie)Obowiązkowa, w którym będę (mam nadzieję w miarę regularnie) prezentować i polecać ciekawe, warte uwagi, ale z różnych względów niestety przeoczone lub niedostatecznie zauważone filmy z lat 2000+. W 2010 roku na festiwalu Dwa Brzegi w Kazimierzu sekcja Świat pod Namiotem prezentowała się naprawdę mocno. Polską premierę na festiwalu miały wówczas nowe filmy Iosselianiego, Hrebejka, Kiarostamiego, pokazywano grecki „Kieł”, nagrodzony Oscarem „Sekret Jej Oczu” czy świetne „Królestwo Zwierząt”. Nagrodzony w Wenecji thriller Giuseppe Capotondiego miał wtedy prawo umknąć uwadze widza, niemniej szkoda, że jego potencjału nie zauważyli również rodzimi dystrybutorzy… (czytaj dalej)

***

DZIEWCZYNA Z TATUAŻEM
polska premiera: 13.01.2012
reż. David Fincher

moja ocena: 5.5/10

Proza Stiega Larssona zdawała się jakby stworzoną dla Davida Finchera – reżysera, który z ponuractwa, wszędobylskiego mroku, grozy, perwersji i pogłębionych, psychologicznych analiz uczynił znak rozpoznawczy sporej ilości swoich filmów. Problem jest tylko taki, że całą Trylogię Millenium zekranizowali już Skandynawowie, którzy mimo że umiejętnościami i wizjonerstwem odbiegają od Finchera, stworzyli naprawdę sensowny zestaw filmów, w którym próbują (z różnym skutkiem) odnieść się do politycznego i społecznego bagażu literackiego pierwowzoru. W odniesieniu do nich „Dziewczyna z tatuażem” nic nowego do tematu Trylogii nie wnosi (może poza interesującą ścieżką dźwiękową duetu Reznor/Ross oraz psychodeliczną, świetną, ale nie mającą nic wspólnego z filmem czołówką), jest wygładzoną i uproszczoną wersją poprzednich produkcji (choć mała pochwała twórcom się należy za podjęcie próby uchwycenia „niezwykłości” głównej bohaterki). Na domiar złego jeszcze odmłodzona panna Salander w emo interpretacji Rooney Mary w porównaniu do Noomi Rapace wygląda jak zemsta rozwścieczonego stylisty. „Dziewczynę z tatuażem” mógłby w tym kontekście wyreżyserować pierwszy lepszy wyrobnik z Hollywood, bo właśnie wrażenie okropnej poprawności pozostawia po sobie amerykańska wersja książki Larssona.

20. Julia Holter – Marienbad Posłuchaj
Pierwsza, piękna, baśniowa odsłona kolejnej płyty wschodzącej gwiazdy muzyki ambientowej.

19. Delilah – Go Posłuchaj
Intrygująca, fascynująca rzecz z pogranicza klubowych, post dubstepowych klimatów i nieszablonowego popu.

18. Yasmin – On My Own Posłuchaj
Niesamowite wspomnienie lat 90. – aksamitny pejzaż dźwięków z pogranicza trip hopu i stylu Neneh Cherry.

17. Junior Boys – ep Posłuchaj
Siła prostoty i spokoju, czyli jak w minimalizmie czai się wspaniałość i wielkość.

16. Birdy – Skinny Love (Bon Iver Cover) Posłuchaj
Za sprawą niesamowitej wrażliwości, naiwności, nieśmiałości i młodości ta niepozorna piętnastolatka skradła mi serce, ale tylko w tej jednej piosence.

15. Flight Facilities feat. Jess – Foreign Language Posłuchaj
Wspaniały, tętniący życiem singiel zbudowany z całej masy różnorodnych smaczków z wszelkich gatunków muzyczki tanecznej.

14. Estelle – Back To Love Posłuchaj
Takie ekstremalnie pozytywne single tylko utwierdzają mnie w przekonaniu, jak fajna jest ta Estelle i jak bardzo pragnę jej płyty.

13. Puro Instinct feat. Ariel Pink – Stilyagi Posłuchaj
Siostry Kaplan wspierane przez samego Ariela Pinka są niczym niezwykła cudowność wygrzebana na targu staroci.

12. Destroyer – Kaputt Posłuchaj
Niekwestionowany król elegancji imponuje wspaniałym, klasycznym stylem i czaruje romantyczno-nostalgicznym nastrojem.

11. Francis And The Lights / Inc. – Eiffel Tower Posłuchaj
Paryż – stolica japońskich turystów i romantycznych, miłosnych spotkań pod wieżą Eiffela.

10. Florence + The Machine – Shake It Out Posłuchaj
Epicki singiel z imponującej, dojrzałej drugiej płyty rudowłosej wokalistki – najlepszy w jej dorobku jak dotychczas.

9. Gotye feat. Kimbra – Somebody That I Used To Know Posłuchaj
Nigdy nie zrozumiem wszędobylskiej popularności tego plumkania w kraju nad Wisłą (w sensie, czemu akurat to?), ale zostałam kupiona na długo przed reklamówką z Władcą Pierścieni.

8. Chromatics – Kill For Love Posłuchaj
Powrót w wielkim stylu podopiecznych Italians Do It Better i ponownie bezbłędne, przesiąknięte pięknem i doskonałością wskrzeszenie Italo Disco.

7. LOL – Dare Me Posłuchaj
Brian Eno gra jak Stereolab, a wychodzi z tego dziwna hybryda electro, post rocka i shoegaze’u, zaś w sferze odczuć najsmutniejszy utwór roku.

6. Alex Winston – Locomotive Posłuchaj
Pod opieką labela The Knocks młoda Amerykanka nie tylko rozwinęła skrzydła, ale dała się poznać jako świetna, pomysłowa multiinstrumentalistka, która potrafi zarażać niesamowitą energią.

5. Ronika – Forget Yourself Posłuchaj
Madonna na nowe czasy – trzymam kciuki za przyszłe sukcesy fajowej Roniki.

4. Britney Spears – ‘Till The World Ends Posłuchaj
Stadionowy euro dance, który swą bombastycznością naprawdę brzmi jak szalona burza przed nieuchronnym końcem świata.

3. Class Actress – Keep You Posłuchaj
Pościelowy, erotyczny electro pop, w którym nie tylko należy dopatrywać się niezwykłej, konsekwentnej i przekonywującej kreacji, ale również przebłysku wyrachowanego geniuszu.

2. Gang Gang Dance – MindKilla Posłuchaj
Esencja psychodelii i wspaniałego wariactwa – do tego szalenie przebojowego i banalnie przystępnego.

1. Lana Del Rey – Video Games Posłuchaj
Na poziomie 2011/2012 przywoływanie argumentów o braku autentyczności trąci naprawdę trochę błazenadą. Są bowiem artyści, którzy swojej siły upatrują w szczerości i kameralności, a są też tacy, którzy prezentując nieprzeciętną, artystyczną kreację, od początku do końca wymyśloną, robią rzeczy niesamowite. Trochę tak jest właśnie z Laną Del Rey. Elizabeth Grant już kiedyś zaczynała i jej nie wyszło, ale postanowiła nie zrażać się pierwotnym niepowodzeniem. I dobrze zrobiła. Dziewczyna o wyglądzie Angeliny Jolie i wdzięku Rity Hayworth z klasą gwiazd starego Hollywood oprócz stylizacji ma jeszcze wspaniały, piękny głos i solidne umiejętności songwriterskie. Epicka ballada „Video Games” nie ujęła mnie szczerością, ale doskonałością w wytworzeniu specyficznego, filmowego klimatu. Inna sprawa, że po prostu uwielbiam tę głęboką, emocjonalną barwę głosu „dziewczyny po przejściach”, którą natura obdarowała Grant. Za chwilę przekonamy się, jak Amerykanka wykorzysta swoje atuty na długogrającej płycie – prawdziwym sprawdzianie każdego muzyka. Nawet jeśli nie wszystko tam będzie perfekcyjne, Lana Del Rey i tak była najjaśniejszą gwiazdą singlowego ornamentu roku 2011.

***

Dwudziestką ulubionych piosenek 2011 kończę roczne podsumowanie. Oby 2012 filmowo i muzycznie był jeszcze lepszy niż miniony rok 2011! Czego Wam i sobie życzę.

40. CunninLynguists feat. Rick Warren – Stars Shine Brightest (In The Darkest Of Night) Posłuchaj
Rzadko o klasycznym, hip hopowym kawałku mówi się ‘ładny’, a produkcja Kno właśnie dokładnie taka jest.

39. Tyson – Out Of My Mind Posłuchaj
Niesamowita podróż w czasie do świata świecących getrów i szeleszczącego ortalionu, jeszcze nigdy najprawdziwsze disco nie było tak blisko.

38. Nosowska – Nomada Posłuchaj
Powiew wielkiej przygody w rytmie uzależniającego beatu i zwieńczonej epickim, psychodeliczno-folkowym finałem.

37. Jamie XX & Gil Scott-Heron – I’ll Take Care Of U Posłuchaj
Doskonała elektronika znakomitego lidera The xx w hołdzie niezwykłej wrażliwości i miejskiej nostalgii nieodżałowanego barda, jazzmana i poety.

36. Sepalcure – Pencil Pimp Posłuchaj
Przyszły klasyk (chyba) drugiej fali dubstepu.

35. Summer Camp – Better Off Without You Posłuchaj
Radosny, bezpretensjonalny pop ala Blondie wiecznie żywy, młodzieńczo świeży i szalenie przebojowy.

34. Druma Kina feat. Shell Heaven Lee – Walking Away Posłuchaj
Wywodząca się z electro-house’u, ale tu jak najbardziej popowa pocztówka z wiecznie roztańczonej i kochającej zabawę Brazylii.

33. Nottee – Don’t Waste Your Light On Me Posłuchaj
Przebojowość Ace Of Base wzniesiona na wyżyny popowego songwritingu przez niepozorną, uroczą Szwedkę.

32. DJ Quik – Do Today Posłuchaj
Autor jednej z najlepszych hip hopowych płyt 2011 zaprasza na imprezę wszystkich konkretnych mieszczuchów.

31. Austra – Lose It Posłuchaj
I co z tego, że Katie Stelmanis i spółka idą ścieżką bardzo bliźniaczą Fever Ray czy Bat For Lashes, skoro robią to w taki sposób.

30. Florrie – I Took A Little Something Posłuchaj
Kojarzona z frakcją Xenomania panna Arnold wie nie tylko, co to moda, ale też, jak powinien brzmieć frywolny, bezbłędny, dziewczęcy pop.

29. Friends – I’m His Girl Posłuchaj
Bezpretensjonalne ogłoszenie ziomalki z Brooklynu, które trzeba brać na serio.

28. Joker feat. Jessie Ware – The Vision (Let Me Breathe) Posłuchaj
O tym, jak niepozorna dziewczyna z londyńskiego Brixton uchroniła utytułowanego, wyspiarskiego producenta przed totalną klapą.

27. Inc. – Millionairess Posłuchaj
Zapatrzeni w Prince’a bracia z Los Angeles wyjmują asa z rękawa.

26. Olivia Anna Livki – Tel Aviv Posłuchaj
Ludyczne motywy, duszne bębny, czarny bas – pamiętacie jak dziewczyna z Berlina sprawiła, że oglądanie polskich talent shows nigdy już nie będzie takie samo?

25. Theophilus London feat. Holly Miranda – Love Is Real Posłuchaj
Raper z Nowego Jorku udowadnia, że zeszłoroczne „Humdrum Town” nie było przypadkiem, a jego bezpardonowe czerpanie z gatunków wszelakich może przyprawiać o pozytywny zawrót głowy.

24. Artful feat. Kal Lavelle – Could Just Be The Bassline Posłuchaj
Jeden z protoplastów współczesnego UK Garage, jak zwykle prezentuje przecudowne, łagodne oblicze utworem i nic tylko można się rozpłynąć.

23. CockNBullKid – Asthma Attack Posłuchaj
Choć Anita Blay bycie nastolatką raczej ma już za sobą, w idealnym świecie tak definiowalibyśmy klasowy teen pop.

22. Rad Racer – Work Drugs Posłuchaj
Filadelfijskie trio w połowie drogi między rozleniwieniem Ernesta Greene’a a tanecznym tempem twórczości Erlenda Øye.

21. The Antlers – I Don’t Want Love Posłuchaj
W takich momentach znów zaczynam wierzyć w muzykę jako nośnik najsilniejszych emocji.

60. AraabMuzik – Streetz Tonight Posłuchaj
Producent z ekipy The Diplomats szuka nieszablonowych połączeń sampli trance’owych i euro dance’owych i znajduje to, czego szukał.

59. Sweaters feat. Sunni Colòn & Lisa Dank – What You Need Posłuchaj
Zdrowy, smaczny i kolorowy funkowy napój orzeźwiający swego czasu radośnie umilający niejeden wakacyjny dzień.

58. Ramona Rey – Wyo-s-t-rz Posłuchaj
Najciekawsza wokalistka rodzimego popu (i moja prywatna ulubienica) i jej postmodernistyczny singiel z trzeciej płyty – zdecydowanie najbardziej intrygujący ze wszystkich jej utworów.

57. Rainbow Arabia – Without You Posłuchaj
Electro-popowi bałaganiarze i ekstremalni luzacy ze stajni Kompaktu.

56. Emika – 3 Hours Posłuchaj
Niegrzeczna piosenka o sadomasochistycznej, niespełnionej miłości.

55. St. Vincent – Cruel Posłuchaj
Elegancka dama indie popu figlarnie przewraca swoimi pięknymi oczami i wbrew tytułowi singla dalej jest strasznie sympatyczną osóbką.

54. Handsome Furs – Repatriated Posłuchaj
Krnąbrne małżeństwo z Kanady kocha Polskę i dalej świetnie brnie w prosty, ale dziarski, gitarowy indie pop/rock.

53. Joe Goddard feat. Valentina – Gabriel Posłuchaj
Gość z Hot Chip i dziewczyna o anielskim głosie w minionym roku zapodali najlepszy numer z metką DFA.

52. Masquer – Happiness Posłuchaj
W taki sposób grano na początku poprzedniej dekady, ale jeśli dziś w post-interpolowych gitarach znajdą się emocje, do niczego nie można się przyczepić.

51. Burial & Four Tet feat. Thom Yorke – Ego Posłuchaj
Fascynująca kolaboracja wielkich nazwisk i wychodzi jeden z najlepszych, dubstepowych numerów roku.

50. Glass Candy – Warm In The Winter Posłuchaj
Adekwatnie do tytułu jest to utwór o właściwościach rozgrzewających i bardzo w stylu Glass Candy – dla fanów „Drive”.

49. Mamacita – No Eres Tú Posłuchaj
Abstrakcyjny pop o nadmiernie regularnych kształtach i butelkowej strukturze, czyli Carolina Paz wyrywa chilijską muzykę z lokalnego ghetta.

48. Jacques Greene – Another Girl Posłuchaj
W starciu wszystkich house’owych mutantów Kanadyjczyk zjada innych bohaterów na śniadanie.

47. Purity Ring – Belispeak Posłuchaj
Taniec brzucha podpitej, niezbyt atrakcyjnej Hinduski odtańczony z niemałą dozą psychodelii na potłuczonych klawiszach.

46. Woodkid – Iron Posłuchaj
Epicko-ludyczna historia opowiadana hipnotyzującym głosem, soczystymi bębnami i orientalnymi dęciakami.

45. Neon Indian – Polish Girl Posłuchaj
Balearyczny pop z patriotycznym kontekstem – nad Wisłą musi się podobać.

44. The Go! Team feat. Bethany Cosentino – Buy Nothing Day Posłuchaj
Na bogatym jarmarku w garażu Iana Partona mamy coś więcej niż blaszane zegarki i koguciki na druciku.

43. Blawan – Getting Me Down Posłuchaj
Niekwestionowany król brytyjskiej muzyki klubowej AD 2011 i must have sezonu każdego miłośnika „kultury klubowej”.

42. Bombay Bicycle Club – Lights Out, Words Gone Posłuchaj
Nieśmiały, pierwszy taniec pary dwunastolatków na prywatce u rodziców na chwilę przed tym, nim z głośników polecą dojrzałe przeboje XTC.

41. The Internet – Cocaine Posłuchaj
Z takim numerem w służbowym ipadzie Janusz Palikot walczyłby skuteczniej o legalizację.

80. Nicola Roberts – Lucky Day Posłuchaj
Niegdyś raczej drugoplanowa gwiazdka Girls Aloud idzie w solo i wyśpiewuje jeden z najbardziej optymistycznych, a na pewno najbardziej rozkoszny utwór roku.

79. Emeli Sandé – Heaven Posłuchaj
Aksamitne nuty i rozemocjonowany, wyrazisty głos budzą sentymenty za trip hopowym klimatem lat 90.

78. Muhsinah – One Posłuchaj
Amerykańska wokalistka i producentka do tej pory raczej mniej istotna kumpela wielu znanych (Common, Flying Lotus, Thom Yorke) zaczyna w końcu pokazywać, ile naprawdę jest warta.

77. Champion feat. Ruby Lee Ryder – Sensitivity Posłuchaj
Najdelikatniejsza z zeszłorocznych odsłona UK Funku zbudowana na bazie sensownych basów i kojącego, kobiecego wokalu.

76. Shine 2009 feat. Paula Abdul – So Free Posłuchaj
Bezpretensjonalne rozpływanie się w łagodnym, popołudniowym chillwave’ie w towarzystwie dawnej królowej muzyki tanecznej, tu w roli uwodzącej damy z chórku.

75. Maria Minerva – Ruff Trade Posłuchaj
Fajowa podopieczna labelu Not Not Fun i jej ascetyczny, chaotyczny i surrealistycznie przebojowy sen o latach 90. Geneva Jacuzzi nigdy nawet nie doszła do takiego miejsca.

74. Paul Frick feat. Emika – I Mean Posłuchaj
100% smutku i goryczy w rytmie niemieckiego, nie nazbyt dosadnego techno.

73. SBTRKT feat. Little Dragon – Wildfire Posłuchaj
Człowiek w afrykańskiej masce, czyli ożywczy powiew konkretnej, nowoczesnej egzotyki na post dubstepowych salonach.

72. M83 – Midnight City Posłuchaj
Zagubiona cudowność z magicznego „Saturdays = Youth”, którego uroku na pewno zabrakło na nowym, przydługim albumie Gonzaleza.

71. Soft Metals – Voices Posłuchaj
Klawiszowa oczywistość w świetnym, retro kosmicznym klimacie z interesującego katalogu Captured Tracks.

70. Future Islands – Before The Bridge Posłuchaj
Dla wszystkich, którzy przegapili zeszłoroczne „In Evening Air” charyzmatyczny Samuel T. Herring i spółka postanowili jeszcze raz zaanonsować się ze swoim atmosferycznym, głębokim popem.

69. Blouse – Videotapes Posłuchaj
W hołdzie kasetom video, magnetofonom, walkmenom i czasom przedinternetowym, ale jak najbardziej trzymając rękę na pulsie aktualnych trendów w blogosferze.

68. New Look – The Ballad Posłuchaj
Kilka słodko-gorzkich, banalnych spostrzeżeń o miłości we współczesnym świecie w rytmie wolnego, klimatycznego electro popu.

67. Charli XCX – Stay Away Posłuchaj
Wschodząca gwiazda kanciastego electro popu, ulubienica blogosfery, Zola Jesus meets Robyn oraz inne takie.

66. Wale feat. Lloyd – Sabotage Posłuchaj
Wyluzowany, młody raper czasem potrafi zapodać coś w dobrym, przebojowym stylu The Neptunes.

65. CSLSX – Keep On Shining Posłuchaj
So good, so right, czyli podsumowanie wiosenno-letniej idylli w balearycznym, gustownym tonie.

64. Chad Valley – Now That I’m Real Posłuchaj
Wracamy do 2010 roku, gdy chillwave był jeszcze w podziemiu, w którym powstawały tak zacne rzeczy jak wczesny Bundick czy Washed Out.

63. Grimes – Vanessa Posłuchaj
Kanadyjska księżniczka kilku bezsennych nocy, Claire Boucher, jeszcze przed podpisanem kontraktu z 4AD.

62. Toro Y Moi – Still Sound Posłuchaj
Bundick w wersji kombinującej, oddalający się od swoich, chillwave’owych korzeni na rzecz wysmakowanego, sophisti popu.

61. Walter Sobcek – Miami Posłuchaj
Sonny Crockett i Rico Tubbs na udanej, podwójnej randce w ciemno, która skończy się w niedalekiej przyszłości krótkim bólem z powodu złamanego serca.

100. Kamp! – Cairo Posłuchaj
Rok temu było jakoś bardziej magicznie, niemniej ciągle niecierpliwie czekamy na płytowy debiut tych nostalgicznych romantyków.

99. XXXY – Ordinary Things Posłuchaj
Z cyklu moda klubowa: zdrowa porcja UK garage prosto z Manchesteru. Bardziej niż obiecujące.

98. Tiger & Woods feat. ‘Em – Curb Your Heart Posłuchaj
Stare, dobre, funkujące disco przetłumaczone na skrajnie współczesną wersję i nogi same rwą się do tańca.

97. L-Vis 1990 feat. Para One & Teki Latex – Feel The Void Posłuchaj
Neonowy, futurystyczny, rozbujany, parkietowy banger z katalogu Night Slugs.

96. Dum Dum Girls – Going Down Posłuchaj
Gitarowa, brudna balladka, która wprowadza piękny, romantyczny nastrój w stylu „Fade Into You”.

95. Dziun – Dobrze jest Posłuchaj
Rześkie spojrzenie na współczesny pop po polsku – jak chcemy, też czasem potrafimy.

94. James Blake – The Wilhelm Scream Posłuchaj
Na pożyczonym od taty utworze Blake gra ciszą i ten jeden raz na swoim debiucie wychodzi naprawdę zwycięsko.

93. Azealia Banks – 212 Posłuchaj
Pyskata dwudziestolatka z Harlemu wprowadza trochę konkretnego, wiksiarskiego orzeźwienia do hip hopowego świata.

92. EMA – California Posłuchaj
Charyzmatyczna anty oda do słonecznego stanu panny Anderson, której znudzenie bynajmniej się tu słuchaczowi nie udziela.

91. Selah Sue – This World Posłuchaj
Belgijska wokalistka ma szansę zagospodarować pustkę po barwie głosu Amy Winehouse: ma warunki, ma obiecujące umiejętności.

90. The Routines – Don’t Analyze Posłuchaj
Świetny i ożywczy powrót do electro-popowych standardów z dekady lat 90. – takie wycieczki mogą być czasem szalenie przyjemnie.

89. Amalia – Freeze That! Posłuchaj
Intrygująca, soulowa pocztówka z przyszłości, której efektowność muzyczna oraz wizualna (klip!) są bezdyskusyjne.

88. Lana Del Rey – Born To Die Posłuchaj
Najświeższy zwiastun płyty dziewczyny ze sztucznymi ustami, w którym epicka, acz wstrzemięźliwa forma służy opowiadaniu o gorzkim smaku miłości.

87. Sneaky Sound System – Big Posłuchaj
Stadionowy hymn w stylistyce disco bardzo konkretnego i konsekwentnego w swym brzmieniu zespołu z Australii.

86. MNDR – Cut Me Out Posłuchaj
Rozbrykany, nowojorski synth pop i Amanda Warner, na której zadziorną charyzmę na pewno warto zwrócić uwagę.

85. Apparat – Song Of Los Posłuchaj
Jakby zagubione, IDM-owe cudeńko z „Walls” – cieszę się, że Sasha Ring nie zapomniał, jak być marzycielem.

84. WU LYF – Dirt Posłuchaj
Ciężki, zaangażowany i kontrowersyjny pop-rock z Manchesteru, ocierający się tyleż o kicz i populizm, ile o wielkość.

83. Frank Ocean – Novocane Posłuchaj
Młodzieniec z OFWGKTA, który zamiast iść prosto w klasyczny hip hop skręca w stronę piosenkowego, tradycyjnego r’n'b.

82. Icona Pop – Nights Like This Posłuchaj
Fajne dziewczyny ze Skandynawii i ich szaleńczo chwytliwy synth pop. Się dzieje.

81. Kobiety – Miłość to mit Posłuchaj
Inteligentne i zabawnie kąśliwe podsumowanie współczesnych, inteligenckich wartości – tylko Kobiety tak potrafią.